Përdorimi i kabllove të energjisë daton më shumë se një shekull. Në 1879, shpikësi amerikan TA Edison e mbështilli jutën rreth një shufre bakri, e futi në një tub hekuri dhe më pas e mbushi me një përzierje asfalti për të krijuar një kabllo. Ai e instaloi këtë kabllo në Nju Jork, duke qenë pionier në transmetimin e energjisë nëntokësore. Një vit më pas, shpikësi britanik Callender shpiku kabllon e energjisë të izoluar me asfalt-letër të ngopur-. Në 1889, shpikësi britanik SZ Ferranti vendosi një kabllo 10 kV të izoluar me vaj-të ngopur me letër- midis Londrës dhe Deptford. Në vitin 1908, Britania e Madhe përfundoi një rrjet kabllor 20 kV. Kabllot e energjisë u përdorën gjithnjë e më gjerësisht. Në vitin 1911, Gjermania instaloi kabllot e tensionit të lartë 60 kV, duke shënuar fillimin e zhvillimit të kabllove të tensionit të lartë. Në vitin 1913, shpikësi gjerman M. Hochstedt zhvilloi kabllot fazore- të mbrojtura, të cilat përmirësonin shpërndarjen e fushës elektrike brenda kabllit dhe eliminuan stresin tangjencial në sipërfaqen e izolimit, duke shënuar një moment historik në zhvillimin e kabllove të energjisë. Në vitin 1952, Suedia instaloi kabllot ultra{31}}380 kV të tensionit të lartë në termocentralin e saj verior, duke shënuar aplikimin e parë të kabllove ultra- të tensionit të lartë. Deri në vitet 1980, ishin prodhuar kabllot e energjisë ultra{37}} 1100 kV dhe 1200 kV të tensionit të lartë.
